انقلاب و راه پر پیچ و خم دموکراسی؛✍محمود بابااوغلیچرا اکثر انقلاب های بزرگ، بعد از پیروز و دستیابی به قدرت، اسیر همان شرایطی می شوند که نیروهای انقلابی برای برچیدن آن جنگیده اند؟انقلاب کبیر فرانسه بعد پیروزی در سال 1789، اسیر دیکتاتوری روبسپیر شد. انقلاب بلشویکی 1917 روسیه، اسیر یکه تازی های خونبار استالین گشت. انقلاب انگلستان، کرامول را از آستین خود بیرون آورد و همین طور چین، کوبا و.....جواب بسیار ساده است: پایه و اساس هیچ حرکت انقلابی تلاش برای تغییر در مسایل پیش پا افتاده و کم ارزش نیست. مثلاً؛ مردم به خاطر گران شدن قیمت بلیط هواپیما که قشر خاصی از آن استفاده می کند، به بسیج عمومی و تخریب منابع دولتی دست نمی زنند. در نتیجه؛ برای یک حرکت بزرگ و مردمی که بتوان با استفاده از نیروی آن به یک تغییر بزرگ دست یافت، نیاز به طرح یک سری شعارها و آرمان هایی است که بتوانند با آرزوهای ملی و تاریخی شان در هم آمیزند.مفاهیمی همچون: آزادی، عدالت، برابری، استقلال و.....از جمله مفاهیمی محسوب می شوند که در قاموس واژگانی یک ملت؛ ارزش و اعتبار بالایی دارند. این مفاهیم، از کارکرد بالای هیجانی برای بسیج عمومی برخوردارند. هر چند از قابلیت تعریفی سیالی نیز متناسب با شرایط سیاسی و اجتماعی و فرهنگی برخوردارند، ولی جاذبه ارزش فرمالیستی آنها مانع از تدقیق در جزئیات مفهومی و محتوایی شان می گردد.آنچه در فردای پیروزی انقلاب و در دوره استقرار روی می دهد؛ مدت زمان کوتاه نشئگی ناشی از پیروزیست و سپس انتظار برای تحقق شعار های رؤیایی.آنچه در اینجا می توان بر آن تأکید نمود؛ وجود خود این واژگان در بدنه مطالبات مردم انقلابی،عامل اصلی بازگشت مجدد دیکتاتوری به جامعه به شکل دیگری هستند.معنی این سخن این نیست که این